کاربرد ژئوتکستایل روکش در رویه جاده های آسفالته (بخش سوم)

کاربرد ژئوتکستایل روکش در رویه جاده های آسفالته
(بخش سوم)

که در بخش قبلی مقاله ( بخش دوم) به مباحث بالا اشاره شد اکنون به مراحل پایانی نصب ژئوتکستایل، عملیات آماده سازی،حفاظت شانه های خاکی و خاکریز،و هم چنین اشاره ای به درجه قیر های کاربردی در نصب روکش لایه های ژئوتکستایل خواهیم پرداخت

نوشته محمد حاج محمدی

در بحث مربوط به کاربرد ژئوتکستایل در رویه جاده های آسفالته در بخش های قبلی به مباحثی همچون انتخاب نوع ژئوتکستایل، آماده سازی سطح ، کارکرد و خصوصیات ژئوتکستایل روکش ، مقاومت حرارتی و … پرداختیم و همانگونه که در بخش قبلی مقاله ( بخش دوم) به مباحث بالا اشاره شد اکنون به مراحل پایانی نصب ژئوتکستایل، عملیات آماده سازی،حفاظت شانه های خاکی و خاکریز،و هم چنین اشاره ای به درجه قیر های کاربردی در نصب روکش لایه های ژئوتکستایل خواهیم پرداخت.

 

نصب ژئوتکستایل: حداقل انحراف در مسیر یک نصب بدون چروک را در پی دارد. دور ها باید کامل انجام شود. چروکهای بیش از 25 میلی متر باید برداشته شود. در مسیر های مستقیم اتصال ژئوتکستایل باید 150 میلی متر باشد. افزودن تک کت باید برای اتصال مطمئن بکار رود. برای ایجاد چسبمدگی مناسب به سطح موجود، ژئوتکستایل 4 بار باید بوسیله غلتک فشرده شوند. ژئوتکستایل روکش بوسیله ترافیک نرمال آسیبی نخواهید دید. جهت اطمینان از کار بهتر است که ژئوتکستایل در معرض ترافیک قرار نگیرد.

دستور العمل نصب:

وقتی ژئوتکستایل دستی پهن می شود، طول های تقریباً 10 متری باید باز شده و صاف شود روی سطح قرار گیرد قبل از اینکه به تک کت در تماس با آن آغشته شود. برس زدن باید از مرکز شروع شود و در دو جهت به سمت بیرون برود.

عملیات آماده سازی سطح:

عایق سازی بوسیله اسپری کردن :

بعد از نصب ژئوتکستایل با یک پوشش از قیر کلاس 170 روی ژئوتکستایل پاشیده می شود، است. برای مسطح سازی با یک غلتک کمپکت می شود این فرایند رو کامل کرد. اگر یک عایق سازی مجدد نیاز باشد یک لایه قیر کلاس 170 مجدداً بکار رفته و بوسیله سطح سازی ادامه پیدا می کند.

ساختمان روکش جدید با استفاده از ژئوتکستایل روکش:

بخش اعظم جاده های روستایی استرالیا غیر آسفالته یا خاکی هستند که ممکن بعد از بارندگی ارتباط بین روستا ها قطع شوند. آنها جاده هایی با حجم ترافیک پایین هستند که باید با هزینه های پایین ساخته شوند. آنها رنج بزرگی از ترافیک را پشتیبانی می کنند. تعمیر پذیری آنها ارتباطات وسایل نقلیه را حفظ کرده است.

ترافیک پایین این جاده ها مشکل اصلی است چون روش های ساخت جاده های هزینه بالا و حمل مواد ساخت جاده در فواصل دور را دارند.

استفاده از ژئوتکستایل روکش pf2 بلافاصله روی ساختار اجازه استفاده از مواد طبیعی و محلی را می دهد که از هزینه های حمل و نقل جلوگیری می کند نصب ژئوتکستایل روکش سطح جاده را ضد آب می کند که ساخت جاده را دز یک وضعیت رطوبتی متعادل نگه می دارد.

مواد تشکیل دهنده ساختار جاده:

خاک سطحی برداشته شده و ساب گرید کامپکت می گردد. سپس از 600 میلی متری خاکریزی با استفاده از مواد محلی انجام میشود. فشرده سازی تا ارتفاع 150 میلی متر انجام می شود.

آستر پیشنهادی: اغلب آستر مناسب بکار رفته قیر کلاس 170 با برش 10 تا 20 درصد است میزان پخش کردن آن به جذب جاده و آستر مناسب جهت اشباع ژئوتکستایل دارد.

کاربرد آستر: آستر مستقیماً روی خاکریز کامپکت شده بکار می رود که توسط واحد های پخش کننده معمولی انجام میشود.

نصب ژئوتکستایل: ژئوتکستایل روکش بوسیله یک ماشین رول پهن کن نصب می شود که براحتی یک لودر یا پشت یک کامیون وصل می شود. باید دقت شود تا عملیات نصب با حداقل چرودگی ژئوتکستایل انجام شود . درصورت بروز ایت اتفاق قسمت چروکیده بایستی با کاتر جدا گردد. لایه نازک 5mm سنگ به کار رفته بالای ناحیه آماده شده از خراشیدگی ژئوتکستایل در طول پهن کردن جلوگیری می کند. جاده 3 تا 4 بار باید غلتک شود.

نصب روکش: بعد از پهن کردن کامل یک پوشش سنگی دو لایه برای تشکیل ساختار جاده به کار می رود.

حفاظت شانه های خاکی و خاکریز: خاکهای رسی در نواحی خشک به شدت قابل فرسایش هستند بنابراین خاکریز ها و شانه های خاکی باید محافظت شوند. یکی از راه های محافظت، یک لایه chip deal  روی کناره های جاده است یکی از مسائلی که این روش دارد این است که هزینه های اضافی ایجاده کرده و مهمتر اینکه ترافیک درون شانه ها باعث تخریب گوشه ها می شود پیشنهاد مناسب، استفاده از یک لایه ژئوتکستایل نبافته همراه با قیر برای تشکیل یک لایه ضد آب می باشد که در نتیجه فرسایش و نفوذ رطوبت به خاکریز را کنترل می کند. به علت عدم مقاومت قیر در برابر UV یک لایه شن یا مواد طبیعی مناسب قبل از قیر قرار می گیرد.  شن های روی شانه باید 3 تا 4 بار غلتک شوند تا ژئوتکستایل دارای خصوصیات مقاومت در برابر فرسایش شود.  

اشاره ای به درجه قیر های کاربردی:

1. میزان جذب سطحی : سطح جاده موجود باید برای مشخص کردن جذب ارزیابی شود.

——————————————

اندازه کاربردی (لیتر / متر مربع)

اندازه های نمونه

صفر

تراوش قیر به پوشش سطحی

0.1

فراوانی قیر در پوشش سطحی

0.2

صاف شدن پوشش سطحی و آستر

0.3

صیقلی شدن پوشش سطحی و آستر

0.4

گرسنگی پوشش سطحی

0.5

گرسنگی شدید پوشش سطحی

2.مشخص کردن لایه پوشش بیندر: میزان قیر مورد نیاز برای اتصال تراشه به ژئوتکستایل روکش به اندازه تراشه بستگی دارد.

——————————————

اندازه های نمونه

اندازه کاربردی ( لیتر / متر مربع)

تراشه 10 میلی متر پیش از پوشش دادن

1.2

تراشه 14 میلی متر پیش از پوشش دادن

1.4

تراشه 20 میلی متر پیش از پوشش دادن

1.6

بازسازی: ژئوتکستایل تقویت کننده پوشش سطحی که بواسطه گسیختگی بیس آسیب می بیند ممکن است بازسازی شود. بازسازی می تواند شامل روش های متفاوتی باشد. مواد برداشته شده شامل بقایای ژئوتکستایل به قیر می تواند بازیابی سرد شده و برای بازسازی مجدد استفاده شود. اگر ژئوتکستایل از جنس  pe باشد، بازیابی گرم پیشنهاد نمی شود.

روکش آسفالت, ژئوتکستایل, بهسازنسج
0 0 vote
Article Rating
اشتراک در
اطلاع از
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments